1 ... 14 15 16 17 18 19 20 21 ... 51

Şia Fıkhının Kaynakları - Gerçek Sünnet Ehlİ Şİa'dir

səhifə18/51
tarix09.03.2018
ölçüsü1.34 Mb.

Şia Fıkhının Kaynakları


İmamiye Şia'sının fıkhını inceleyenler, onların, yeni gündeme gelen meseleler dışında tüm meselelerde on iki Ehlibeyt imamı (a.s) vasıtasıyla Peygamberimizin (s.a.a) fıkhına müracaat ettiklerini görürler. Şia'ya göre fıkıh kaynağı ikidir ve üçüncüsü yoktur: Kurân ve sünnet. Yani birinci kaynak Kurân-ı Kerim ve ikinci kaynak Peygamberimizin (s.a.a) sünnetidir. Geçmişten günümüze Şiîlerin ve hatta Ehlibeyt imamlarının fıkhî görüşü bu şekildedir. Onlardan hiçbiri kendi görüşüne göre amel etmemiş veya kendince bir hüküm çıkarmamıştır.

Halk, İmam Ali'yi halife seçtiğinde ona, "Ebubekir ve Ömer'in yöntemiyle hükmet!" demiş, İmam bu şartı kabul etmeyerek "Ben, Allah'ın kitabına ve Peygamber'in (s.a.a) sünnetine göre hükmederim" buyurmuştu.160[160]

Biz, ileriki konularda da Hz. Ali'nin bu esasa daima bağlı kaldığını ve ondan asla yüz çevirmediğini açıklığa kavuşturacağız. İmam Ali halkı sünnete geri döndürmek için çok çaba sarf etmiş, hatta bu yüzden halifeler tarafından öfkeyle karşılanmış, iyi ile kötüyü ayırt edemeyen halk da İmam'dan yana incinmişti. Zira İmam Ali (a.s) bunu bir görev olarak görüyor ve Peygamber sünneti konusunda kararlılığını gözler önüne seriyordu.

İmam Bâkır (a.s) daima şöyle buyururdu:

"Eğer biz kendi yanımızdan size bir şey söyleyecek olsaydık hem kendimiz sapardık, hem de sizler sapardınız. Ama biz, Allah'ın açık ayetleriyle ve Peygamber'in (s.a.a) sünnetine göre sizinle konuşuyoruz."

İmam Bâkır, yine şöyle buyurmuştu:

"Ey Cabir! Biz sadece kendi görüşümüze dayalı fetva vermiyoruz. Eğer kendi görüşümüze göre fetva verseydik zavallı olurduk. Fakat biz, Allah resulünden bize kalan rivayetleri tıpkı altın ve gümüş gibi evimizde koruyor, sizinle onlar aracılığıyla konuşuyoruz."

İmam Cafer Sadık (a.s) şöyle buyuruyor:

"Allah'a ant olsun ki, biz kendi kalbimizden geçenlerle veya kendi şahsî görüşlerimize dayanarak sizinle konuşmuyoruz. Biz Allah'ın sözünden başka sizlere hiçbir şey söylemiyoruz. Size verdiğimiz haberler Allah resulündendir ve bunlara kendimizden bir şey ilave etmiyoruz."

Gerek araştırmacılar, gerekse ilim ehli insanlar Ehlibeyt'ten bunu böyle kabul etmişler; onların kıyas, içtihat, istihsan vb. gibi Kurân ve sünnet dışı bir yola başvurduklarını asla kaydetmemişlerdir.

Asrımızın büyük mercilerinden Seyyid Muhammed Bâkır es-Sadr, ibadetler ve fıkhî muameleler hakkında yazmış olduğu el-Fetave'l-Vaziha adlı ilmihal kitabında şöyle der:

Açık fetvaları nasıl elde ettiğimize dair kısa da olsa birtakım açıklamalarda bulunmayı gerekli görüyoruz. Bunlar, hadis naklinde doğru sözlü ve takva ehli bazı ravilerin çeşitli yollarla bizlere ulaştırdığı değerli rivayetlerden ibarettir.161[161]

Ne var ki kıyas, istihsan vb. gibi farklı yollara müracaat etmemizi caiz kılabilecek herhangi şerî bir dayanak ve güvence yoktur. Aklî delile uyma konusunda ise müçtehitler ve ahbarîler ihtilaf etmişlerdir. Biz, aklî delile göre amel edilebileceğini kabul ediyoruz. Çünkü aklî delille ispat olunabilen bir şey aynı zamanda Kurân ve sünnetle de ispat edilebilir.

İcmaa gelince; bize göre icma, Kurân ve sünnete ilave olabilecek farklı bir kaynak değildir. Sadece bazen bir şeylerin ispatı konusunda destek amaçlı ondan faydalanıyoruz.

Sonuç itibariyle bize göre asıl ve temel olan, Kurân ve sünnettir. Yüce Allah'tan bu ikisinin takipçileri olmayı bize nasip etmesini diliyoruz. O ikisine sarılan asla kopmayan sağlam bir ipe sarılmıştır. Şüphesiz, Allah işitendir, bilendir.162[162]

Evet, ötelerden beri biz bu oluşumu Şia arasında daima hâkim gördük. Şiîler bu ikisinden başkasına güvenmezler. Hiçbir Şiî imamı, kıyasa veya istihsana dayalı bir fetva vermemiştir.

Bu konuda Ebu Hanife ile İmam Cafer Sadık arasında geçen bir hikâye meşhurdur. İmam, kıyasla fetva veren Ebu Hanife'ye hitaben şöyle buyurmuştu:

"Allah'ın dininde kıyas etme. Çünkü şeriat kıyasla yoğrulursa din yok olur. İlk kıyas eden şeytan idi ve Âdem (a.s) hakkında Allah'a, 'Ben ondan daha üstünüm; çünkü beni ateşten, onu da topraktan yarattın!' demişti."

Bu kaynaklar, İmam Ali'nin (a.s) döneminden günümüze kadar Şiîlerin müracaat ettikleri kaynaklar idi. Şimdi de Ehlisünnet ve'l-Cemaat'in kaynaklarına bir göz atalım:

Ehlisünnet Ve'l-Cemaat Fıkhının Kaynakları


Ehlisünnet ve'l-Cemaat'in fıkıh kaynaklarını incelediğimizde onların çoğunun Kurân ve sünnet sınırlarından çok uzakta olduklarını görmekteyiz. Kitap ve sünnetin dışında halifelerin sünneti, sahabe ve tabiînin sünneti, "Sevafi'l-Ümera" diye adlandırdıkları hükümdarların sünneti, kıyas, istihsan, sedd-i zera'î, icma vb. gibi kaynaklara müracaat ederler. Görüldüğü gibi, Ehlisünnet'e göre Allah'ın dinine bu on kaynak hükmetmektedir.

Buraya kadar yazdıklarımızın asılsız olmadığını göstermek ve yazdıklarımızın saçmalık değil de gerçeklerden ibaret olduğunu ortaya koymak için birkaç örnek vereceğiz.

Biz, Ehlisünnet ile ilk iki kaynak, yani Kurân ve sünnet konusunda tartışmayacağız. Çünkü bu ikisi hakkında aynı görüşteyiz, hatta bizler bu ikisine uymayı vacip olarak görüyoruz. Hem naklî deliller, hem de akıl ve icma zaten bunu gerektiriyor.

Allah-u Taâla, Kurân-ı Kerim'de şöyle buyurmaktadır:

"Allah Resulü size ne verdiyse alın onu ve size neyi yasakladıysa sakının ondan."163[163] "Allah ve Resulü bir işe hüküm verdiği zaman, artık inanmış bir erkek ve kadının o işi kendi isteklerine göre seçme hakkı yoktur. Kim Allah ve Resulüne karşı gelirse, apaçık bir sapıklığa düşmüş olur."164[164]

Bunlar gibi daha birçok ayet, dinî hükümlerin ancak Allah'ın kitabından ve Peygamber'in (s.a.a) sünnetinden elde edileceğini göstermektedir. Bizim itiraz ettiğimiz nokta ise, Ehlisünnet'in kendi yanlarından çıkarttıkları diğer kaynaklardır. Şimdi bu farklı kaynakları hep birlikte inceleyelim:


1- Hülefa-i Raşidîn'in Sünneti


Onlar, bu konuda şu hadisi delil olarak göstermektedirler: "Benim sünnetimi ve benden sonra Hülefa-i Raşidîn'in sünnetini takip edin; ona sarılın ve onu dişiniz-tırnağınızla koruyun."165[165]

Biz, Doğrularla Birlikte adlı kitabımızda Hülefa-i Raşidîn'den kastın Ehlibeyt imamları olduğunu ispatlamıştık. Yine de o kitabı okumamış olanlar için birkaç delil getireceğiz:

Buharî, Müslim ve diğer bütün hadisçiler, Resul-i Ekrem'in (s.a.a) halifelerini on ikiyle sınırladığını rivayet etmişlerdir. Nitekim Resul-i Ekrem şöyle buyurmuştur: "Benim halifelerim on iki kişidir ve hepsi de Kureyş'tendir."

Bu sahih hadis, bize Hülefa-i Raşidîn'in Ehlibeyt imamları olduğunu göstermektedir. Halifeliği zorla gasp eden halifeler veya ümmete saltanatla hükmeden zalim hükümdarlar Hülefa-i Raşidîn olamazlar.

Hal böyleyken, kim diyebilir ki: Maksat, ister Şia'nın dediği gibi Ehlibeyt imamları olan on iki kişi olsun, ister Sünnîlerin dediği gibi dört halife olsun, her halükârda fıkhın kaynağı üçtür; Kurân, sünnet ve halifelerin sünneti?

Bu bakış açısı Ehlisünnet mezhebine göre doğrudur, ama Şia'ya göre yanlıştır. Zira daha önce de anlattığımız gibi Ehlibeyt imamları sünnete hiçbir şey eklememişler, onu bizzat Resul-i Ekrem'den öğrenmişler, korumuşlar ve gerektiğinde insanlara aktarmışlardır.

Ne var ki Ehlisünnet ve'l-Cemaat, Kurân ve sünnete muhalif olsa da fıkıh kitaplarını Ebubekir ve Ömer'in sünnetlerine dayanarak, onların hükümleriyle doldurmuşlardır.

Bu hadiste Peygamber'in (s.a.a) maksadının Ebubekir ve Ömer olmadığı konusunda bizi emin kılan şeylerden biri de, Hz. Ali'nin, hükümeti ele alırken onların sünnetini kabul etmemesi ve sahabenin bu konuda ısrar etmesi olmuştur. Eğer Peygamber'in maksadı Ebubekir ve Ömer olsaydı, Hz. Ali, onların sünnetini reddederek Resul-i Ekrem'in bu sözünü ayakları altına almazdı. Demek ki ne Ebubekir, ne de Ömer Hülefa-i Raşidîn'den değildi. Oysaki Ehlisünnet ve'l-Cemaat, bir zamanlar Ebubekir, Ömer ve Osman'dan başka kimseyi Hülefa-i Raşidîn'den saymıyordu. Zira İmam Ali'yi o dönemlerde halife olarak dahi görmüyorlardı. Yıllarca minberlerde ona lanet okunduktan sonra ona "Halife" demeye başlandı. O halde nasıl oluyor da Ehlisünnet ve'l-Cemaat onun da sünnetini takip ettiğini iddia ediyor?

Celaluddin Suyutî'nin Tarihu'l-Hülefa adlı kitabını gözden geçirecek olursak savunduğumuz görüşün ne kadar doğru olduğunu bir kez daha görmüş oluruz. Suyutî, Hâcib b. Halife'den naklen şöyle yazar: Ömer b. Abdülaziz'i halka bir şeyler söylerken gördüm. Onlara şöyle sesleniyordu: "Bilesiniz ki Allah resulünün ve onun iki yardımcısının sünneti bizim dinimizdir. Bizler, o sünnetlerin takipçisiyiz. Onlardan başka hiçbir sünneti kabul etmiyoruz."166[166]

Gerçek şu ki, gerek sahabelerin, gerekse Emevî ve Abbasî halifelerinin inancına göre Ebubekir, Ömer ve Osman'ın yaptıkları din olarak görülüyor, onlara amel edilmesi ve bu sınırların korunması gerektiğine inanılıyordu. Daha önce de değindiğimiz gibi, eğer ilk üç halifenin Peygamber sünnetinin yayılmasını engellediklerini göz önüne getirecek olursak, geriye sadece tek bir sünnet kaldığını görürüz. O da bu üç halifenin kendi sünnetleridir.




Dostları ilə paylaş:

©2018 Учебные документы
Рады что Вы стали частью нашего образовательного сообщества.
?


haemophylus-influenze--.html

haez-ki-qismein--.html

hafif-manuel-tekerlekli.html

hafik-sulama-tamamlama.html

hafiz-rstm---azrbaycan-3.html